Zaraza

Twoja fortunka, choćby i chatka,

Będzie się nieźle wydawać,

Kiedy sto złotych będzie intratka,

A z nich choć dziesięć zostawać;

Lecz gdy ci w głowie wielmożność zaświeci,

Zechcesz żyć pysznie, pysznie przyjąć gości;

Ciche twe szczęście jak z wiatrem uleci,

W nędzy zapłaczesz po błogiéj mierności.