Jeśli jest w świecie milszy kraj,
Niż ten, w którym się zrodził lach,
To mi Boże ujrzyć daj,
Chociażby tylko w moich snach.
Lecz cóż piękniejszem może być?
Chyba, że jeden nieba strop,
Lecz tam-by nie chciał za nic żyć,
Syn polskiej ziemi, polski chłop.
Ach! bo tam niema polskich pól,
Ni polskich lasów, jarów, łąk,
Gdzieby utulić mógł swój ból,
Gdzieby się pozbył swoich mąk.
Ach! bo tam niema polskich wzgórz,
Polskich kościołków, sadów, chat,
Polskich bławatków, maków, róż...
Ach! bo tam inny, inny świat.
O nie Wszechmocny! żaden kraj,
Nie jest tak piękny, jako nasz —
To będzie Eden, polski raj,
Gdy mu o Panie! wolność dasz.
S. J.