Z CYKLU »MIŁOŚĆ«.
— Stój!... za mną przepaść, klątwa i zniszczenie!
O moje czoło strzaskasz dumną głowę,
O moje piersi strzaskasz sny tęczowe...
Patrz — za mną błądzą ofiar moich cienie...
— Ktoś ty? mgieł czarnych złowrogie wyśnienie,
Kształty nieznane, tajemne i nowe?
O nie... ten uśmiech... piersi marmurowe...
Ktoś ty? kobieto?!...
— Jam złego nasienie...
Jam była, zanim słońce światłem trysło
I tęsknym splotem ogarnęło ziemię.
I barw tysiącem w tęczę się rozprysło...
Jam truła wiecznie sny przeczyste, ciche,
Przekleństwem było mej rozkoszy brzemię...
.................
Jam była, zanim się zrodziła Psyche...