Wy chcecie pieśni

Wy chcecie pieśni! — wy chcecie pieśni,

Zapewne dźwięcznej i słodkiej dla ucha,

A ja mam dla was, o! moi rówieśni,

Pieśń, co przypomni wam pobrzęk łańcucha!

Wy chcecie pieśni, ni kwiatu do wieńca,

Co by śród uczty mogła was pochwalić,

A jabym pragnął wam w ogniu rumieńca

Rozmiękłe dusze jak zbroję ostalić.

O! żal się Boże — tak młode pacholę,

Zamiast miłować, muszę nienawidzić,

I jasne czoło omarszczać w mozole,

I czyste usta wykrzywiać, i — szydzić.

Wciąż się szamocę, szukając sposobów

Jak by was zmężnić — wszystkie drogi mylne!

A więc z pochodnią wstąpić chcę do grobów,

Na jaw wygrzebię czyny podmogilne.

Dawnych olbrzymów przed wami postawię

I z nimi wskrzeszę cały świat zamarły;

Może choć wtenczas, przy waszej niesławie,

Z wstydem przyznacie że jesteście — karły.

Może choć wtenczas, stojąc na pręgierzu

Przed sądem świata, przed własnem sumieniem,

Przyznacie sami że rdzę na puklerzu

Można zmyć tylko własnej krwi strumieniem!

Cierpka ta mowa — jak krew spiekła czarna,

Ale w niej skryta myśl zbawienia leży;

Wszak wiecie bracia! że z cierpkiego ziarna

Dąb rozłożysty pod niebo wybieży. —