Nie godzien tego ten świat zawikłany,
Aby miał na nim rozumem nadany
Człowiek podlegać a swe szczęśliwości
Sadzić na jego płochej odmienności.
Co ma ten żywioł, na coby bezpiecznie
Człowiek mógł kazać? — nie długo koniecznie
Doniesie czaszę pachołek do gęby,
A przedsię i w tem straci czasem zęby.
Morze nie stoi nigdy, zawżdy płynie;
Teraz kędzierze nastrzępi, w godzinie
Dnem wzgórę stanie, a ogromne wały
Wysokich będą obłoków sięgały.
Cnota mój kompas, który nie w pół nocy,
Ale w pół zbytków bije; niech się smocy
I wszytko bydło Proteowe jeży,
Łódź moja przedsię swym pędem pobieży.