Mój wróbelku, szare ptaszę,
Ty nie lecisz w kraje inne;
Szczerze kochasz strony nasze,
Ty je kochasz, bo rodzinne.
Ty ptaszyno, w każdej doli
Losy nasze z nami dzielisz,
Pozostajesz na tej roli,
Świegotaniem nas weselisz.
Ucz nas, ptaszku ulubiony,
Tem się cieszyć, co Bóg zsyła,
Szczerze kochać nasze strony,
Gdzie kolebka nasza była.