Wiewiórka w swéj komoreczce

Skarżyły się raz wiewiórki,

Że im dął wiatr do komórki.

Jedna z nich rzecze: ja wiem co zrobię:

Opuśćmy chatkę, niech tu dmie sobie;

I do innéj komórki,

Przeniosły się wiewiórki.

On i tam trafił. Ach skaranie boże!

Zamknęły się wiewiórki, wiatr został na dworze;

Dął z całéj siły,

Drzewa się chyliły;

A wiewiórki,

Śród komórki,

Do rozpuku się śmiały,

I orzeszki łupały.