Poetósfera › La Biblioteca › Stanisław Wyspiański
Stanisław Wyspiański · Modernismo
polaco
U stóp Wawelu miał ojciec pracownię
wielką izbę białą wysklepioną,
żyjącą figur zmarłych wielkim tłumem;
tam chłopiec mały chodziłem, co czułem
to później w kształty mej sztuki zakułem.
Uczuciem wtedy tylko nie rozumem
obejmowałem zarys gliną ulepioną
wyrastający przedemną w olbrzymy:
w drzewie lipowem rzezane posągi.
← Tym, że krótką chwilęW czyichże rękach byłem manekinem... →
ws-pl-u-stop-wawelu--stanisaw-wyspianski-caf180Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.