Trzpiotka

Przed zwierciadłem dziewczę stoi —

W kapelusik główkę stroi —

Oczka mruży, włos układa

I śmieje się — z siebie rada. —

Bo w zwierciedle druga róża

Włoski głaszcze, oczka zmruża,

Drugie widać czółko białe,

I w uśmiechu ząbki małe. —

To odbiegnie — to przybieży —

Kapelusik źle jéj leży —

I kokardka jakoś krzywo,

Więc poprawić trzeba żywo. —

Już odeszła — wzięła mufkę —

Jeszcze w lustro zwraca główkę,

I jak ptaszek po nad wodą —

Tak się pieści z swą urodą. —

Potem poszła ukłonami

Darzyć młodych i oczkami

Połaskotać serca młode,

Co się gapią w jéj urodę. —

Bo téż gapić się w nią godna, —

Jak aniołek, tak urodna,

Jak chabinka — taka wiotka,

A jak rybka — taka trzpiotka. —

A gdy czasem się zadąsa,

Lub zasmuci, lub jéj nudno,

Główkę zwiesi lub nią wstrząsa —

To napatrzyć się jéj trudno. —

Ej, nie powiem wam już daléj —

W młodych sercach krew nie woda,

Wyście młodzi — ona młoda —

Tobyście się zakochali.

1859