Talia — IV

Oj to, to, to, to, to,

Co mnie niespokojną czyni!...

Potok jej myśli jest tak czysty,

że każda jego fala jest cnotą. –

Żadnej istocie ludzkiej dobroć nie

była tak przyrodzoną i łatwą….

Występek zdaje się z jej naturą

Być w takiej sporności, że grzech

wydał mi się w niej niepodobieństwem. . . .