Światełko w dali

Samotny stoję. Noc płącze rosą,

Wilgotny wietrzyk od wschodu dmucha;

Na łąkach, kwiaty ranione kosą,

NiebnNiebu wonnego oddają ducha;

Krzyk nocnych ptaków przerywa ciszę,

Chwieją się wierzby zgięte nad rzeką,

Rybackimi czółnem fala kołysze,

Słychać ligawki nutę daleką;

Dokoła ciemno — tylko się pali

Światełko w dali

Gwiaździe podobne płonącej nizko,

Chwilami gasnąc, znów sic rozżarza —

Czy to pasterzy nocne ognisko?

Czy błędny ognik, lampa cmentarza?

Wczoraj widziałem, że w tamtej stronie

Domek rybaka stoi na piasku —

Pewnie w tym domku łuczywo płonie

I przez okienko śle smugę blasku;

Pewnie jest łuną, drżącą na fali,

Światełko w dali

SwitŚwit ledwie szarzał na firmamencie,

Kiedy z sieciami rybak popłynął...

Dotąd nie wraca — może w odmęcie.

Może w uściskach syrenich zginął...

Żona go czeka, I trwożnie marzy,

Z fal nie zdejmuje pilnego wzroku...

Nagle nadzieja błysła jej w twarzy,

Bo biały żagiel dostrzegła w mroku;

Rybak się błąka, lecz go ocali

Światełko w dali.

Samotny stoję. Noc, fale, drzewa

I ten na piaskach promyczek złoty,

Wszystko mi w wiatru akordach śpiewa

Melancholijną piosnkę tęsknoty;

Myślę, że nocą życie jest całe

Dla tych, co po niem bez steru płyną,

Że tacy serca ranią o skałę,

Albo, na odmęt trafiwszy, giną —

Szczęśliwi, którym miłość rozpali

Światełko w dali!