Okrył czoło swe laurami
Gejzmar: dla Turków był strach —
Lecz Dwernicki z Polakami
Jedzie — inna sprawa Lach.
Jakże prędko rozwinęli,
Chorągiewek pięknych szyk:
Taka jeszcze przestrzeń dzieli,
Iż grzmi ruskich armat ryk.
«Kłus! — Nacieraj!» — Błysł ostrz stali:
Mkną jak wicher pośród burz.
Huczą gromy — huczcież dalej!
Nie ma komu strzelać już.
Nie zasępiaj Gejzmar twarzy,
Różny bywa bitew los;
Może ci się jeszcze zdarzy,
Że znów Turkom zadasz cios.
Lecz póki Tatru granitów,
Będzie świadczyć Stoczek błoń:
Że cię od szabli Lechitów,
Tylko uniósł szybki koń! —