Krótkie jest życie! Przez czas żyją długi
Jeno słoń, drzewa i barwne papugi,
Ludzie do śmierci zasię dążą wrót
Szybko niezmiernie, bo słaby to ród.
Więc czas wyzyskać trzeba nam wesoło:
Chryzantemowym opleć wieńcem czoło,
Młode dziewczęta do się tul — i w śmiech! —
Ślęczeć nad bytem, toć to jawny grzech,
Szperanie smuci, a dna nie dociecze
Nigdy nikt, — poco ci więc myśleć, człecze?
W ręce starego księżyca kruż wina
Pij i — w grób prędko. To mądrość jedyna.