Skowronek (Nowosielski)

Było dwóch braci

Jędrzéj i Maciéj;

Dwaj bracia mali

Stryja kochali.

Raz od stryjaszka

Dostali ptaszka.

Młody skowronek

Głos miał jak dzwonek.

Jadał z ich ręki,

Nucił piosenki;

Zrana im nucił,

W wieczór się smucił,

A czasem we śnie

Wzdychał boleśnie:

„Ach! co to znaczy,

Ptaszek w rozpaczy,

Głos miły traci.“

Zawołał Maciéj.

„Nie wiem dla czego

Myśmy mu złego

Nic nie zrobili?“

Rzekł brat po chwili.

„Kochane dzieci!“

Rzecze ktoś trzeci:

„Ptaszek na lato

Wzdycha za tatą.“

Więc dobry Maciéj

Chwili nie traci;

I Bogu dzięki,

Ptaszynę z ręki,

Zaraz po stole,

Wypuścił w pole.