Setnik rymów duchownych — XIX

Gdzie są prośby nasze, gdzie wołania one,

Które k tobie były? kędy łzy puszczone,

Które sucha ziemia z oczu naszych żarła,

Gdy się k tobie, Panie, nadzieja z nas darła?

5

Szczęśliwy nam być ma; czemuż ludu swego

Jeszcze cieszyć nie chcesz znacznie strapionego?

Dałeś nam łaskę znać w królu ukazanym,

Dałeś wielki gniew znać, stąd zaś oderwanym,

15