Setnik rymów duchownych — XCII

Boskiej łaski, Panie, boskiej łaski pragnę,

Boskiej łaski żebrzę, póki w grób nie wpadnę,

Lutości tej proszę, co z wieków słynęła,

A dla naszych złości z nieba się ściągnęła.

5

Gdyż tak znam swe złości, że lutość człowiecza

By odpuścić mogła, próżna o tem piecza.

Gdyś w gniewie, mój Boże, uznaj krewkość moję,

10