Setnik rymów duchownych — LXXVII

Przecz, wieków Panie, ginę tak w żałości?

Gdyż to głos twojej niezmiernej lutości,

Że nie chcesz, by był grzeszny zatracony,

Radniej chcesz, by żył k tobie nawrócony.

5

Wybawiałeś je, gdy prosili oni;

Iż ci ufali, nie byli zelżoni.

Gdy im co czynić rady nie stawało,

10