Koń w rzędzie sutym, zewsząd sklniący złotem,
Rżąc deptał ziemię pod jeźdźcem zuchwałym.
Zrzebiec bez uzdy posuniętym lotem
Uginał trawy w pędzie wybujałym.
Razem ku sobie zbliżyły się oba,
Rzekł rumak: Patrzaj, jaka moja postać,
Siodło, rzęd złoty, jak ci się podoba?
Przyznaj, bez jeźdzca trudno tego dostać.
Na wspaniałości wcale się nie znacie
Tułacze w łąkach, jak nikczemne bydło. —
Prawda rzekł zrzebiec, jednakże, mój bracie!
Chociaż to złoto, przecież to wędzidło.