Panie pokornie w proch głowy chylim,
Grzeszni, modlimy łzami co płyną,
Z ojcem zakonu Wielkim Bazylim,
Z matką zakonu świętą Makryną.
Kiedy Carogród zszedł na bezdroża,
Na Rzym bluźnierskie niecąc hałasy,
W swobodnej Polsce latorośl Boża,
Posła przez wieki w pełni swej krasy.
Z pnia, co ocieniał połowę Polski,
A który runął oto przemocą,
Ten rękojemny szczep apostolski,
Tulim tu w Rzymie z troską sierocą.
Panie! car broi w kraju bezczelnie,
Ku schyzmie Naród kusi, lub musi —
Zbory chwalebne, święte pustelnie,
Znosi niezbożnik, w Litwie i Rusi.
Herod okrutny, w obliczu świata
Katuje, pędzi w śniegi Sybiru;
Sojusznik carski, ksiądz apostata
Siemaszko, braciom nie daje miru.
Toż świętej Unji zasiewców słowa
Na wiatr polecą? zamrą nam w ziarnie?
Krew cudotworna Józefatowa,
Daż się na zawdy deptać bezkarnie?
Bogarodzico! azaż w pustkowie
Zamienią cerkwie Twego Imienia?
Toż w Żyrowicach i w Poczajowie,
Schyzma zagości na pokolenia?
Panie! o Panie! ucisk nasz wielki,
Lecz i tem większa po nim otucha:
Łaska Najświętrzej Twej Rodzicielki
Doda nam serca i wzmoże ducha.
Stoim w ucisku mocni, niezłomni.
A kiedy w Ludzie zapłonie wiara,
O krew męczeńską Bóg się upomni,
O łzy upomni nasze u cara.
Pochwalmyż bracia Pana! pochwalmy!
Podnośmy w Niebo serca i ręce,
Społem śpiewając chóralne psalmy,
I klaszcząc społem Panu w podzięce.
Panie! przed Tobą w proch czoła chylim,
Grzeszni modlimy łzami co płyną,
Z ojcem zakonu Wielkim Bazylim,
Z matką zakonu świętą Makryną!
Bohdan Zaleski.