Pamięci

Znasz pani tę łzę słodką, najdroższą z łez ziemi,

Które wspomnienie z serca wypędza na oko!

Która za swoim krajem, przyjaciołmi swemi —

Człek wylewa w cichości, lub kryjąc głęboko,

Czułość męztwu, a smutek wstydowi poświeci,

Jest to łza, łez królowa — jest to łza pamięci!

Znasz pani szare godziny dumania,

Kiedy słońce spać idzie, a słowik się budzi,

Podobne w pół do nocy, a w pół do świtania,

Człowiek się wówczas usuwa od ludzi,

A w jego duszy wir wspomnień się kręci,

To najdroższa z dnia godzin godzina pamięci.

Znasz pani kwiatek mały w niebieskich sukienkach,

Który rośnie, ukryty, samotnie nad wodą,

Co nieraz może uwiądł zerwany w tych rękach

Jak człowiek gdy go losy z drogich miejsc odwiodą,

I w obcą stronę pędzą, mimo jego chęci —

Ten kwiatek mały, skromny, jestto kwiat pamięci.

Znasz pani te roskosze dumania, marzenia,

Które niosą nas w przeszłe lata, zbiegłe wieki?

Znasz pani siłę wspomnień, która smutek zmienia

W uśmiech błogiéj przeszłości, przeszłości dalekiéj,

Co się jak bluszcz zielony, po ruinach kręci,

Tej roskosze odmiany winniśmy pamięci.

Znasz pani najmądrzejszą ze wszystkich ksiąg świata,

Kartki jéj białe — gdzieniegdzie nazwiska,

Siostry i matki, przyjaciela, brata —

Iskry z pamiątek świętego ogniska

Które przyjaźń przyjaźni na ołtarzu święci —

Ta księga najmądrzejsza — jest księgą pamięci.

Niech te słów kilka w wspomnień Twoich księdze,

Jeśli mnie losy w inny kraj zawleką —

Snuć życia szarą, nudną, długą przędzę

Wspomną ci pani kogoś, co daleko,

Myślą się zawsze w waszych stronach kręci —

Niosąc je z sobą w sercu i pamięci.