Jak rzecz chwalebna, y ładna,
Za rozumem zawſze chodzić,
Tak bardziey ieſzcze ſzkaradna
Bydląt ſię chucią uwodzić.
Daremnie człeka nazwiſko
Noſi człek, ktorym chuć rządzi,
Bo z ſiebie czyni igrzyſko,
A w ſprawach zawſze pobłądzi.
Ten, ktory za złe złym płaci
Krzywdzącemu ſię bez braku,
Z zwierzem ſię dzikim wſpołbraci
Ludzkości nie ma y znaku.
Okrutny w ſprawach lwem trąci,
Mſzczący ſię krzywdy tygryſem,
Obłudny, ludzkie co mąci
Sprawy, zdradzieckim ieſt liſem.
Ze wſzyſtkich iednak tych rzeczy,
Ktore dziś wierſz moy wytyka,
Zemſta naybardziey kaleczy,
Y na wſkroś ludzkość przenika.
Gdzie indziey wymiar ieſt z chwałą
Rządzony zwłaſzcza rozumem,
W zemście ma hańbę nie małą,
Że z zwierząt rowna nas tłumem.
Idąc rozumem Poganie
Daią nam piękne przykłady,
Focyon pierwſzy niech ſtanie
A nas pociągnie w ſwe ślady.
Niewinnie bowiem udany
O zdradę ſwoiey Oyczyzny,
Y na śmierć rychłą ſkazany
Godny dał znak ſwey ſiwizny.
Gdy teſtamentem legował,
By Syn niepomniał urazy,
Zaboycom życie darował,
Wſtrzymał ſię zemſty od ſkazy.
Ten za rozumu prawidłem
Idąc człek życie gdy ſnuie
Dla nas bodzącym ieſt ſzydłem
Ktorym Chrzeſt, wiara panuie.
Niech nas Poganie nie wſtydzą
Od ktorych zemſta daleka,
Złością ſię zwierząt niech brzydzą
Mysli, y ſprawy człowieka.