Poetósfera › La Biblioteca › Maciej Kazimierz Sarbiewski
Maciej Kazimierz Sarbiewski · Barroco
polaco
Byłem i ja wieszcz natchniony,
Lecz nie śpiewać mi dłużej:
Obumarły moje strony,
Już mi bardon nie służy.
Już na ścianie się kołysze
Moja harfa leniwa...
O kochani towarzysze!
Niech kto struny pozrywa!
Bóstwo piesień, co w przezroczu
Latasz nad gwiazd gromady!
Oddal, oddal z moich oczu
Gorzką mądrość Pallady!
← Oda XVI. Do Filidyusza MorabotinaOda XVII. Do Wojciecha Turskiego. O swoich snach i marzeniach lirycznych →
ws-pl-oda-xvi-do-przyjacio--maciej-kazimierz-sarbiewski-5f1e05Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.