Nie w porę

Raz byłem u niéj — z kotkiem na ręce

Siedziała w oknie, w białéj sukience,

I paluszkami draźniła kotka,

Pieszczotka. —

W około twarzy dziewczęcia białéj,

Zarumienionéj, loczki się chwiały,

I uśmiechały się oczka czarne

Figlarne. —

Siedzę — i czekam godzinę całą,

By dziewczę z kotkiem igrać przestało,

I pogadało kilka słów ze mną, —

Daremno! —

Ani mnie widzi, ani mnie słyszy; —

Kotek jéj rączki chwyta jak myszy,

Czasem zadrapie, — ona to woli,

Choć boli. —

Więc rzekłem sobie: jeszcze zawcześnie

Pukać w serduszko, co leży we śnie,

I unikałem dzieweczki białéj

Rok cały. —

Kiedym powrócił — znów w tym pokoju,

Przy tém okienku pełném powoju,

Bluszczów — siedziała moja pieszczotka

Bez kotka. —

Lecz czegoś dziwnie zmięszaną była,

Oczy ku ziemi wstydnie spuściła,

I zrumieniła się jak jabłuszka,

Po uszka. —

Byłem pewniutki, że z méj przyczyny, —

Wtém wiatr firanek ruszył muśliny,

I zobaczyłem sprawcę rumieńca

Młodzieńca!

I znów panienka, jako przed rokiem,

Choć siedzę, czekam, nie rzuci okiem;

Lecz już nie kotek tym razem winny, —

Kto inny.

Kto inny śpiące zbudził serduszko,

I szepta teraz miłośnie w uszko. —

Ha, szkoda! Późno przyszedłem trocha —

Już kocha!

1868.