Nędzarz i Dzieci

W czasie obiedniéj godziny,

U chłopczyka i dziewczyny,

Ubogi starzec łzami oczy rosi,

O kawałek chleba prosi.

A gdy dziéwczę bez litości,

Pieskowi z mięsem odrzucało kości,

Chłopca nieludzkość oburzyła taka,

Rzekł: „czy nie widzisz żebraka?

Gdy sami mamy dosyć, jesteśmy szczęśliwi.

Niechaj i biédny przy nas się pożywi.“