Tu Stanisław Zaklika położył swe kości,
Nie tylko z przodków swoich, lecz i z swey dzielności
Dobrze znaczny, bo w kraiach postronnych strawiwszy
Młodość swoię, i Królom Panom swym służywszy,
Ostatek wieku swego pospolitey rzeczy
Oddał: którey, swych utrat nie maiąc na pieczy,
Darmo zawżdy rad służył: bo iako nagrody
Od tey, od którey wszytko, chcieć za swoie szkody?
Cnota na czci ma dosyć: tą Zaklika słynie:
Wszytko insze, iako dym, abo mgła przeminie.