Jeśli człowiek po śmierci słyszy, abo czuie,
Hanno, o Hanno moia, twóy cię mąż mianuie!
PokiśPókiś na świecie była, pókiś używała
Wdzięcznych darów niebieskich, mam za toto, żeś znała
Moię uprzeymość, i chęć szczerą przeciw sobie:
Teraz, kiedyś w tym zimnym położona grobie,
Czym cię inszym mam uczcić, ieno płaczem swoim?
Którym ia wieczny winiemwinien wielkim cnotom twoim.