Nad Newą w nocy

NAD NEWĄ W NOCY.

Nad Newą w nocy. Chłód na brzegu

I mgła i odwilż. Cichy nurt

Pod mostem z wiązań nakształt jurt,

Gdzieś niese kry i płaty śniegu.

Bez celu błądzę, kaszląc w mrok,

Przystając tu i tam, co krok.

Wtem patrz: łagodne jak jagnięta,

Zszargane idą wprzód dziewczęta,

Za niemi zdąża — istny zwid! —

O kuli inwalida stary;

Zgarbiony, nocą gna w koszary

Tę cudzą trzodę… Gdzież ten świt?

I gdzież ta prawda? Gorze! gorze!

Bezbronne oto, głodne może,

Dziewczęta pędzą jak tłum owiec,

Tam, do bękarciej tej macierzy,

Ostatni oddać dług — z paździerzy!

Nadejdzie sąd? nadejdzież kara?

I gdzież jest kres tym zbrodniom....?

Rozwidniż prawda — zła manowiec?

Przyjdź prawdy dniu! bo słońce dalej

Skalaną ziemię w gniewie spali.