Młodości złotej…

MŁODOŚCI ZŁOTEJ…

Młodości złotej i bezcennej

Nie płaczę nigdy: Niczyj żal

Nie płacze doli — bezpromiennej…

Lecz serce skrwawi ni to stal,

A duszę zroszą łzy tułacze,

Gdy, wlokąc się przez wieś, zobaczę

Małego chłopca, co jak liść,

Jak zwiana z wierzby puchów kiść

Samiutki, w prochu gdzieś pod płotem

W łachmanach tkwi, zszarganych błotem.

Ach, wtedy zda mi się: To ja!

To ta miniona młodość ma!

I zda się jeszcze, że i na nie

Wiośniane nigdy nie tchnie wianie,

Wolności święty wiew!… Bez kras

Przeminął wreszcie jego czas,

Młodości złoty płomień zgasł…

I czad mu duszę tak przygniecie,

Że na szerokim wolnym świecie

Najmitą będzie… Kiedyś tam,

By łez nie ronił na zły los,

By w całym świecie nie był sam, —

Ostrzygą mu pod miarą włos…