Wziął chłopczyk listek w rękę i na ziemię rzucił;
Listeczek nieboraczek bardzo się zasmucił.
— Ty mną gardzisz, powiedział, o! gardzić nie trzeba,
Ja tak, jak ty, kochanku, mam początek z nieba:
Ja na tej pięknej ziemi razem z tobą żyję;
Jestem młody, wesoły, boską rosę piję;
Przyjdzie czas, to zwiędnieję, i ty legniesz w grobie.
Cóż? nieprawdaż, paniczu? podobniśmy sobie?
Zdjął chłopczyk listek z ziemi, podumał troszeczkę:
— Prawdę mówisz, powiedział, schowam cię w książeczkę,
A jeśli o tem kiedy znów zapomnę może,
To mi, listku, przypomnij, gdy książkę otworzę.