Kryś i Leoś (Jachowicz, 1916)

Leoś płakał nad książką, jednak się mozolił;

Kryś, niepomny na przyszłość, wesoło swawolił.

Nadszedł wiek dojrzały, wszystko wspak obrócił;

Cieszył się Leoś z nauk, Kryś niebaczny smucił,

I westchnął po niewczasie, gdy mu głód dokuczył,

O jakżem ja źle robił, żem się nic nie uczył!