Kraków nasz stary, to gród pamiątek!
Gród dawnej sławy, dawnéj wielkości!
Ztąd dziejów naszych snuje się wątek,
Tu królów naszych spoczęły kości.
Tu dzwon Zygmuntów sercem spiżowem
Pieśń ci minionéj wyśpiewa chwały;
Tu każdy kamień żywem ci słowem,
Opowie przeszłość, synku mój mały!
Tu lud — gdy „hura!“ zagrzmi w niebiosy,
Na karki wrogów wyostrza kosy!