Każden wiek ma piękność swoją

Patrz na dziecie to ładniutkie,

Niemowlę na matki ręku,

Na te rączęta pulchniutkie

Całe w dołkach pełnych wdzięku,

Na te oczy, w których życie

Tak przyświeca jasno, miło,

I uśmieszek, który dziécię

Zda się z nieba zachwyciło.

A wnet pojmiesz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją.

Patrz na tych dzieciaków grono,

Co się bawi tak wesoło

Depcząc tę łączkę zieloną.

Usłaną kwieciem wokoło;

U każdego śmiech na twarzy,

W ustach, w oczach i w okrzyku

Zdobycz tam dla stu malarzy

Na tym niewielkim trawniku.

I zanucisz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!

Widzisz to rodzeństwa dwoje:

Od nauki w chwile wolne,

Jasiek opowiada swoje

Siostrze prace, figle szkolne;

Zochna śmieje się tak szczerze

A o takie bzdurstwa pyta,

Że śmiech pusty człeka bierze,

Że cię coś za serce chwyta,

I powtarzasz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją.

Spojrzyj, teraz zakochani

Ona w Stachu, on w Antosi,

Staś napisał wierszyk dla niéj,

On Antosię wierszem głosi.

Wierszyki Stasia i jego

Nic nie warte, lecz oboje

Tak są pełni szczęścia tego,

Tak szczęśliwych widzisz dwoje,

Że znów śpiewasz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!

Potem widzę ją mężatką

A i jego już żonatym,

On tatusiem, ona matką,

Miłość życiem ich i światem,

Jaś z Antosią, Zosia z Stachem

Młodzi, piękni i weseli,

Pod gościnnym ojców dachem

Zbierają się co niedzieli

Czynem śpiewać zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!

Dalej widzim ich znów razem:

Gdyby dąb każden mężczyzna,

Ale w czuprynach zarazem

Znacznie prześwieca siwizna;

Imościulki (jeśli zgadnę)

Liczą dobrze za trzydzieści,

Ale hoże, nie przesadne

Mają cały wdzięk niewieści;

Sercem nucą zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!

Lecz cóż widzę? z dwóch par jedna

Wspólne losy tylko dzieli,

Wdowiec smutny, wdowa biedna

Z ruin domu ocaleli;

Brat i siostra znowu razem,

Ubieleni wieku szronem,

Żyją przeszłości obrazem

W domostwie osieroconem;

Jednak powtórz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!

Bo jaka to jasność czoła

Tych staruszków, i pogoda,

Jaki spokój, a dokoła

Jaka zacność, jaka zgoda,

Zgoda z wolą wyższą Boga

I z prawami konieczności,

Jaka pewność w obu błoga

Lepszej za grobem przyszłości,

Że powtórzysz zwrotkę moją:

Każden wiek ma piękność swoją!