Jabłoń rzekła sąsiadce: O ponura jodło!
Pocóż blisko mnie wzrastasz, gdy jesteś tak podłą?
Patrz, do moich owoców jak się każdy śpieszy,
Patrz jak widząc, że kwitnę, każdy się ucieszy. —
Spadły kwiaty zaczasem, owoce zerwano,
Spadły liście, a zatem o jabłoń nie dbano.
Widząc to rzekła jodła: Sąsiadko zbyt harda!
Osądź teraz, czy słuszna była twoja wzgarda;
O tem, co było zewnątrz, trzymałaś wysoce;
Nie ciebie ludzie czcili, lecz twoje owoce.