Jana Kochanowskiego Dzieła polskie (1919) — Smok

Między temi podobien rzece Smok się wije,

A ogon zatokami stąd i zowąd kryje;

Gdzie ma głowę Helice, tam ogon położył,

Potem się sam ku głowie Cynozury złożył,

A obszedłszy ją do nóg ostatecznem kołem,

Rzucił się wzad i stanął, zatoczywszy czołem

Znienagła ku Helice. Skroń oboja pała

I oczy, na paszczece jedna gwiazda biała;

Tej więc głowa tam wpada na głębokie morze,

Gdzie wieczorne i rane mieszają się zorze.