Impossibilissime!

Jak omnibusa koń niemy i biały,

Któremu grzywa się w księżycu wełni,

Myślilbyś, że jest o wszystko niedbały,

Niczego nie rad ni cośkolwiek pełni —

Że iskry mu się w bruku podobały,

Rwane podkową, lecz sam stoi luźno...

Tak sługa państwa — jeżeli nie zgoła,

To po obiedzie, to na dziś zapóźno,

Przyjść zdoła!