Stworzycielu świata! — Boże!
Czyste serca Ci w pokorze
Przed tron wieczny zasyłamy:
Przed Twym tronem upadamy,
Wejrzyj na świata bezdroże! —
Na Twą ziemię spojrzyj Panie!
Ach! to Ludu Twego łkanie! —
To dwudziestu miljonów jęk,
Głuszy ciężkich kajdan brzęk,
Spojrzyj! — a jęk ten ustanie:
Krwi niewinnej płynie zdrój:
Spojrzyj Panie! — To wróg Twój! —
On rozburzył Twe świątynie,
Krew niewiniąt z rąk mu płynie;
Ach! on z Tobą toczy bój! —
Moc szatańskich skrzydeł złam,
Do sybirskich wtrąć go bram;
Polskę Twoją łaską wróć,
Czas pokuty ciężkiej skróć;
A Twym Ludom rządź Ty sam!
Na całym świata przestworze
Rozproszona Polska! — Boże!
Zbaw nas! — zbaw nas, dzieci swoje!
Otwórz nam łask swych podwoje!
Bo bez Ciebie któż pomoże?
Ty, co serca polskie znasz,
Szalę Polski sercem waż.
Przez ciężkie synów cierpienia,
Ojców zagładź przewinienia:
Boże Wielki! Ojcze nasz!
Tym, co poszli w obcy kraj,
Puklerz wytrwałości daj;
Niech na wszystkie losu proby,
W pośród nędzy i żałoby,
Pomną na swój ziemski raj —
Na swą ziemię obiecaną,
Na Polskę naszą, kochaną,
Na matki we łzach tonące,
Na swe siostry bolejące,
Na Ojczyznę krwią zalaną! —
Gdy im boleść serce ściśnie,
Łza niedoli z oka tryśnie,
Poślij nadziei Anioła!
Niech promieniem z Twego czoła
W dusze wygnańców zabłyśnie!