Przed starą wróżbiarką, co brudnych kart kłodę
Cisnąwszy na stolik, o jutrze z nich czyta,
Chcąc wiedzieć, czem dla nich to jutro zaświta:
Dwie siostry, dziewice, stanęły raz młode.
Jedna z nich brunetka, — jak leśnej czernicy
Jagody wygrzane słoneczkiem jesieni:
A druga, z oczyma koloru przestrzeni,
Blondynka, jak kłosek złocistej pszenicy.
— Twój żywot, — do pierwszej wróżbiarka powiada:
Klęsk ciągłych, niestety, obwieszczam ci strugą!...
— Czy będę kochaną? — Tak, wiernie i długo!
— Więc mniejsza o resztę! — odkrzyknie ta rada.
— Biedniejszéj, z kolei nad drugą znów wzdycha:
Los srogi tej nawet odmówi radości!...
— Czy będę kochała? — Tak, pełnią miłości!
— Więc mniejsza o resztę! — odszepnie ta z cicha.