Henryś i Waluś (Jachowicz, 1916)

Czemu-to, Walusiu drogi,

Choć’eś ubogi,

Zawsześ tak schludnie odziany?

Nic dziwnego, mój kochany!

Ochraniam grosika mamy:

Jak mogę strzegę się plamy,

Gdy dziurka zrobi się mała

Proszę mateczki, by ją załatała,

I nie rozedrze się dalej:

A jak czysto i schludnie, to każdy pochwali.