W miłej ustroni ogrodu,
Pośród gęstych drzewin chłodu,
Bez przepychu i ozdoby,
Miłych osób były groby.
Blizka z granitu kolumna,
Z olbrzymiej postawy dumna,
Na jeden z grobów spojrzawszy z góry,
Rzecze: — Kamieniu ponury!
Czemuż tym miejscom wydzierasz ozdoby!
Precz na cmentarz smutne groby!
Człowiek, co właśnie grób polewał łzami,
Tak za miłemi ujął się grobami:
— Nieczuły głazie! pomnij, żeś ty z niemi
Z jednej wykowany ziemi,
Ta tylko między wami właściwie różnica:
Ty tu stoisz bez celu, a tych cel zaszczyca;
Twoim gardzę widokiem, przy nich wspomnę sobie,
Że miłość, przyjaźń, wdzięczność nie ginie i w grobie.