Już koniec wieku niedaleki,
Prawie, że puka do podwoi;
Ziemia, niewiasta płocha, nie chce
Przyznać się do starości swojéj.
☆
Mówi, że liczy dziewiętnaście
Dopiero wieków, lecz się myli,
Toż jeszcze za Noego czasów —
Jak z biblii wiemy — ją ochrzcili.
☆
Choć w wieku, dobra jest staruszka,
Jeszcze żar czuje w każdem tętnie;
Widzim z obrotów koło słońca,
Że w wyższych sferach krąży chętnie.
☆
Dawny z księżycem ma stosunek,
A taka nad nim jest jej władza,
Że ją od wieków dziewiętnastu
Co noc do domu odprowadza.
☆
☆
Wesołe gwiazdy wyśmiewają
Flirt tej okrągłej starej lali,
A ją niewiele to obchodzi —
I modny sport uprawia daléj.
☆
Z dniem wyczerpany już kochanek
Zmyka i idzie spać do domu;
Czyż miłość, choćby najgorętsza,
Bez pauz... na dobre wyjdzie komu?
☆
Na toalety wiele traci
Ziemia, gdyż z wiosną wstaje z łoża,
A zawsze stale ma przy sobie
Piękne, olbrzymie lustro morza.
☆
W zimie wyprawia często bale,
Pałac ma z lodów lśniący, gładki,
Wicher balową jest muzyką,
W powietrzu białe tańczą płatki.
☆
W maju kwiatowe znowu Corso
Olbrzymią jest dla ziemi pracą,
Nie dziw, że wtedy to najczęściej
Dziewczęta swe wianuszki tracą.
☆
W lecie się pali do każdego,
Gdyż wierność nie jest ziemi cnotą,
Wtedy prawdziwie, jak kokietka,
Wszędzie promieni sypie złoto.
☆
Październik świętem winobrania
Jest, więc dlań respekt winny żywi,
Gdyż dzięki winu, swą urodę
Wciąż konserwuje najszczęśliwiéj.
☆
Taką jest ziemia, pani świata,
Co już przeżyła wieków sporo,
A piękne córki jej, niestety,
Z mamusi swojej przykład biorą.
☆
Lecz synom ziemi los w udziale,
Zaiste, dolę dał macoszą,
Naśladowania tego skutki
Oni przez życie całe znoszą.
☆
One flirtują, kokietują,
Tak dobrze dziś, jak też i zawsze;
Oni — dla swoich pań kaprysu —
Ponoszą trudy jaknajkrwawsze.
☆
Ziemia wierności dla jednego
Nie zna w kobiecej swej naturze —
O tem najlepiej liczne dzieci
Świadczą... o różnobarwnej skórze.
☆
Jej śladem idą piękne córy...
Nie zmienią się i w pozaświeciu...
Podobnież zmianie nie ulegnie
I ziemia w dwudziestem stuleciu.