Evviva vita!...

Niech żyje życie! niech gorze, jak słońce,

nam do ostatniej godziny wieczyście;

wszakżeśmy młodzi... serca w nas gorące,

niech żyje życie, niech gorze, jak słońce:

a że czekamy dziś na świtu przyjście,

co gdzieś nam w dali, jak pożar rozkwita

Evviva vita!...

Niech żyje życie! niechaj pieśń ta zginie,

co dziś jest jednem wołaniem tęsknoty —

nam dziś nie wolno płakać w tej godzinie,

niech żyje życie! niech pieśń trwogi zginie,

bo nam dziś pieśni trzeba, jako grzmoty,

w których zwycięska szałem moc ukryta —

Evviva vita!...

Niech żyje życie! ono, jak fale pożarne,

ku nam z dali się toczy i w pierś nam uderza:

dziś pieśni nam potrzeba, lecz pieśni-pancerza,

by nic poszły nam siły i moce na marne;

niech żyje życie! życie, jak słońce pożarne,

każdy w jego obliczu własną moc wyczyta —

Evviva vita!...

Pieśni gromów nam trzeba, co duszę namiętnie

pali szałem, czyn rodzi a nic daje klęski;

a śpiewając ją, będzie dzień zgonu zwycięski,

bo pieśń taka, zwycięstwo w swojem kryje tętnie —

mimo gwałt, z nią po laury sięgniem i namiętnie

krzykniem, gdy kto o okrzyk bojowy nas spyta:

»Evviva vita!«...