Piotr teraźniejszość wyklina;
Wszyscy gniewają go ludzie:
Gniewa zalotna dziewczyna
I piesek, co szczeka w budzie.
Gorszą go nowe kierunki;
Potępia działalność cudzą;
Dzieci na łonie piastunki
Już jego odrazę budzą.
Wszędzie zepsucie go ściga.
Próżno sam stoi na straży:
Zwycięża w świecie intryga
Żydów i Wolnych Mularzy...
Zalewa ziemię wokoło
Rozpusty bezwstydny cynizm;
Jak hydra podnosi czoło
Socyalizm i jakobinizm.
Znikąd nie widać pociechy:
Więc przepowiada narodom
Za wszystkie tych czasów grzechy
Los straszny biblijnych Sodom.
„Dawniej — to wspomnieć aż miło —
„Nic nie kosztował nas najem;
„Wszystko się samo robiło
„I życie było, ach! rajem.
„Podatków nie gniotło brzemię,
„A pan spokojnie sprzedawał,
„Jeśli nie całą swą ziemię,
„Przynajmniej dobry jej kawał.
„Moralność kwitła na dole...
„I niższa narodu warstwa
„Kornie znosiła niedolę,
„Szukając w modłach lekarstwa.
„Nie było pokusy próżnéj:
„Każdy się godził z swym stanem;
„Kto żebrak, ten żył z jałmużny,
„A pan — ten zawsze był panem.
„Nauki zgubnego jadu
„Nikt w dusze ludzkie nie szczepił;
„Zepsucia nie było śladu,
„Najwyżej — wioskę kto przepił.”
Tak się wciąż skarży i zżyma
I biada poczciwa dusza,
Aż przywdział ubiór pielgrzyma
I w drogę po nocy rusza.
Śród nocy — ciemno troszeczkę,
Więc w błocie kosturem grzebie;
Zapalił łojową świeczkę
I pilnie patrzy przed siebie.
— „Gdzie idziesz? — pytam — człowiecze,
„Czy szukasz po nocy czego?”
A on mi z dumą odrzecze:
— „Ja szukam dnia wczorajszego.”
— „Jak sądzę, daleko zajdziesz:
„Pośpieszaj zatem jegomość,
„A jak wczorajszy dzień znajdziesz,
„Przyślij mi pocztą wiadomość.”