Poetósfera › La Biblioteca › Jan Kochanowski
Jan Kochanowski · Renacimiento
polaco
Nie zawżdy piękna Zofija!
Róża kwitnie i lilija;
Nie zawżdy człek będzie młody,
Ani tej, co dziś, urody.
Czas ucieka jako woda,
A przy nim leci pogoda
Zebrawszy włosy na czoło;
Ztąd jej łapaj, bo w tył goło.
Zima bywszy zejdzie snadnie;
Nam gdy śniegiem włos przypadnie,
Już wiosna, już lato minie,
A ten z głowy mróz nie zginie.
← Do zdrowia (Kochanowski, 1803)Do Zofij o czasie (Kochanowski, 1803) →
ws-pl-do-zofii-o-czasie--jan-kochanowski-6e7d4eLas obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.