Kiedyśmy byli Kozakami
nim nadszedł Unii smutny czas,
Polacy! pośród wolnych stepów
kochaliśmy, jak bracia, was.
Kwitnęły w ukraińskich sadach
dziewczęta, jako lilii kwiat.
Pyszniły się synami matki
gdy zbrojnie wyruszali w świat.
Aż przyszli księża. Śpiew kościelny
popłynął do błękitnych nieb.
Schyliły się kozackie głowy,
jak podeptanej trawy step.
Daj-że dziś rękę kozakowi
i serce czyste swoje daj,
a znów imieniem Chrystusowem
wskrzesimy utracony raj.
1847.