Do konika polnego (Anakreont, tłum. Kiciński, 1841)

Polny koniku! Błogie twoje życie,

Podpiwszy rosy spiewasz na drzew szczycie,

Jak król, co ujrzysz to wszystko jest twoje,

Co pola rodzą i co sączą zdroje.

Rolnik cię na wsi miłem widzi okiem,

Cenią cię wszyscy, boś wiosny prorokiem,

Muzy cię lubią, z hojnéj Feba ręki

Masz i głos brzmiący i starość bez męki,

Mądry, śpiewaku, bez cierpień, bez trwogi,

Bez krwi, bez ciała, ty równasz się z Bogi.