Niech ludzie mądrzy boskie tajemnice
Wyciągają tak, by serbskie skrzypice,
Niech księża mówią cały dzień pacierze,
Ja już przestawam na swej prostej wierze,
Iż rad żartami, gdy mam szczęście, robię, 5
A gdy przegrawam, wnet się w głowę skrobię.
Powiedz mi, Jasiu, coć się wówczas działo,
Kiedyś był przegrał talarów nie mało,
Iżeś styskował na bok barzo sobie?
Któż taki fortel przyniósł był ku tobie, 10
Gdy mieszek stękał, żeś na bok styskował?
Tak nikt fałszywie nigdy nie chorował.