Pies wierny, owca prosta, ale dobre zwierzę,
Z wilkiem i z lisem raz weszły w przymierze.
Lis aby od kur stronił,
Wilk aby owce bronił.
Jednak, iż był lis zdradny, wilk w siłę zamożny:
Pies był ostrożny.
Gdy szły w manowce,
Pilnował owce,
A na odwodzie
Czuwał przy trzodzie.
Raz gdy się kury, gęsi, owce w radę zeszły,
Przybył tam i rzekł do nich lis w lata podeszły:
Próżno się zgromadzacie, już to razy kilka
Zawsze jest podejrzenie na lisa i wilka,
Na wilka, co was broni kochane jagnięta!
Na lisa, co was strzeże kury i gęsięta!
Pies was w to podejrzenie ku nam przyprowadza,
Pies was zdradza. —
Więc wyrok zgromadzenia psa odejść przymusił.
Cóż zatem? wilk zgryzł owce, lis kury wydusił.
I tak to zawsze bywa, gdy się zejdą w kupie
Pilnujący roztropni, pilnowane głupie.