Bajki i przypowieści (1856) — Paw i orzeł

Paw się dął sklniące pióra gdy wspaniale toczył.

Orzeł górnie bujając, gdy go w locie zoczył,

Rozśmiał się i przeleciał. Wrzasnął paw; w śmiech ptacy. —

nie znają się, powtarzał, na rzeczach prostacy. —

Znają się, rzekł mu orzeł, wdzięk cenić umieją,

Ale gardzą przesadą i z dumnych się śmieją.