Bajki i przypowieści (1856) — Komar

Brzęczał komar wesoło, bo się dobrze napił,

Gdy się więc kwapił,

Aby się to jeszcze stało,

Co mu się już raz udało:

Zle w tem sobie poradził,

Brzękiem własnym się zdradził.

I gdy próżno się trudził,

A śpiącego obudził:

Czatowany po głosie,

Skończył życie na nosie.

I cóż z tego wybadać?

Lepiej milczeć, niż gadać.