A czemżeś ty dla mnie, wiosko,
Czemże ja tobie —
Że tak lecę do cię z troską
O każdej dobie
Myślami,
O każdej dobie.
Że tak lecę, a spoglądam
Ku czarnej roli,
Że cię pragnę, a pożądam,
Jak własnej doli,
Zbawienia,
Jak własnej doli.
A czemżeście dla mnie chaty,
Wy progi nizkie,
Że mi wasze znoje, straty
Tak sercu blizkie,
Siostrzane,
Tak sercu blizkie?
Czemże ja wam zasłużyłem,
Pola a niwy
Że mi przy was życie miłem,
Dzionek szczęśliwy,
Złocony
Dzionek szczęśliwy.
Co wy macie do mnie, drzewa,
Wy, polne grusze —
Że gdy wietrzyk wami śpiewa
Ja łzami prószę,
By rosą,
Ja łzami prószę?
A czyście mi co zadały
Chaty a wioski?
A toć wrócę do was cały,
U białej brzozki!
Zalęgnę,
U białej brzozki!
Toć nie zginę na tym świecie
Powrócę cały;
Toć mię prochem znów weźmiecie,
Jakeście dały,
Zrodziły
Na życie dały!